zand

Een paar weken geleden was ik in de Sahara.
Zand, overal waar je keek, was zand. Het waait regelmatig over de enorme vlaktes. En door de wind ontstaat een steeds wisselend landschap van zandduinen.
De wind zorgt er ook voor dat het zand overal inkruipt. En dan bedoel ik echt OVERAL. Tot in je bed, onder de dekens 😉

Die veranderingen in het landschap gaan geleidelijk. Als je daar iedere dag komt, valt het niet zo op. Zou je ieder jaar op dezelfde plek een foto maken, dan zou je de verschillen wel degelijk zien.

 

Ter herinnering aan deze magische reis door de woestijn kregen we een potje met Sahara zand.
Als ik naar dat potje kijk, dan waan ik me meteen weer terug in dat prachtige landschap. Dan denk ik aan de geweldige vrouwen waarmee ik de reis maakte, aan de enorme rust die ik daar voelde, aan het heerlijke eten, aan de inspirerende workshops van Jeanine, aan de lol die we gehad hebben.

Maar ik denk óók regelmatig aan het verhaal van de professor filosofie:

Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen.
Toen de les begon, nam hij zonder iets te zeggen een hele grote, lege mayonaisepot en vulde deze met golfballen. De professor vroeg vervolgens aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel.
Toen nam de professor een doos met kiezelsteentjes en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kiezelsteentjes rolden in de open ruimtes tussen de golfballen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze antwoordden van wel.
De professor nam nu een doos met zand en goot deze leeg in de pot. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballen en de kiezelsteentjes. Opnieuw vroeg hij of de pot nu vol was. De studenten antwoorden met een unaniem “ja”.
Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en goot ze leeg in de pot. De hele inhoud verdween in de pot en de koffie vulde de lege ruimte tussen het zand. De studenten begonnen te lachen.

“Nu”, zei de professor, “ik wil dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven.

  • De golfballen zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je passies. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn.
  • De kiezelstenen zijn de andere dingen die ertoe doen: je werk, je huis, je auto e.d.
  • Het zand is al het andere, de kleine dingen.”

“Als je het zand als eerste in de pot doet, is er geen plek meer voor de kiezelsteentjes of voor de golfballen. Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingen besteedt, dan heb je geen ruimte meer voor de dingen die belangrijk voor je zijn.”
“Zorg eerst voor de golfballen, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand.”
Eén van de studenten stak een vinger op en vroeg waar de twee koppen koffie voor stonden. De professor lachte: “Ik ben blij dat je het vraagt. Ik wil daarmee alleen maar weer eens aangeven dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er altijd wel een plekje is om samen met een vriend een kop koffie te drinken.”

Hoe is het met jouw bedrijf?
Zijn jouw dagen geleidelijk aan gevuld met zand?
Zie jij nog welke zaken echt belangrijk zijn?

Als het voelt alsof jouw agenda bedolven is onder het zand, dan heb ik goed nieuws voor je. Op donderdag 21 juni geef ik een workshop Grip op je tijd.
Daarin gaan we kijken welke rollen en taken (golfballen en kiezelstenen) een plek vragen in jouw agenda. En je gaat leren prioriteiten te stellen.
Aan mijn workshoptafel is plaats voor 6 deelnemers. Ben jij erbij?

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.